jæja elskurnar mínar þá er komið að því að ég flutti mig um set
núna er ég komin á gunnsa.wordpress.com kíkjið þangað til að sjá myndirnar sem ég tók á gay pride

ok endilega commentið á miðvikudagsbloggið mitt ég veit ekki hvort að ég sé að ganga svona heiftarlega fram að fólki eða það kannski eru miðvikudagsbloggin mín bara ritskoðuð og ég sé eina manneskjan sem sé það

 WAAAAAAAAAA hvar er L word. Snökt,grátur hvar er shane???
Hvar er konan mín.................ég ætla að dl öllum seríunum af L word og liggja heima og horfa á shane þar til að ég þoli ekki meira. Þannig að næsta helgi með smá stoppi á gleðigöngunni verður varið í það að liggja heima, horfa á shane og eins og var svo vel að orði komist í one tree hill að brooka sjálfri mér. LOL kannski of miklar upplýsingar en mér er sama það var ekki L word í kvöld og mér líður eins og einhver hafi afboðað jólin

 Takk elskurnar mínar fyrir commentin. Það er allt gott að frétta héðan svona eftir að ég hætti að hlusta á læknana og fór eftir því sem mér fannst líklegast. Ekki svo að skilja að ég sé komin með gráðu í læknisfræði og ég treysti mér alls ekki til að skera sjálfa mig upp. En þegar kemur að ofnæmum þá veit ég betur. Það er komið á hreint og ég er komin í sama form og ég var fyrir botnlangakastið. Svo soooo sorry Rósa mín ég er orðin aftur megabeib. En ég tók myndir svona bara til að sanna það að ég hafi verið ljót. Svona eins og þegar ég datt á hausinn og það varð að sauma 4 spor í andlitið á myndir af því líka.

grrrr ok það er eitthvað að mér enn því að ég er ennþá eins og fílamaðurinn. Mig grunar að ég gæti verið komin með einhvern barnasjúkdóm eins og rauða hunda eða hlaupabólu. En ég þarf að fara aftur upp á slysó til að láta tékka mig af. He he talandi um að vakna með ljótuna þegar ég leit í spegilinn í morgun þá var munaði engu að ég þyrfti áfallahjálp. Gunnsan er ekki svo sæt þegar hún er upphleypt og rauðflekkót með hálsbólgu

Lust, love what makes us tick?? I want to submerge myself in your flesh, I want to kiss your neck where it meets the shoulder. I want to taste you. I want to smell you. Fictional caracters make the best lovers. The biggest sexual organ is the brain and in it you are mine. I take you in it like the savage beast that smells blood and fear. Endless fantasies about your lips, about your walk, about your hands. I wish I could make my own world. And in it we could make love, have a life and skip all this reality.

ok

Ggggrrrrrr ok það hljóta að vera einhver lög um það hversu óheppin manneskja má vera á einu ári.

Ok  here goes ég vakna upp á aðfaranótt mánudags með magapínu. Og sama hvað ég geri ég losna ekki við magapínuna svo að ég enda með því að hringja í mömmu og biðja hana um að fara í apótek og kaupa handa mér laxerandi því að ég var alveg viss um það að þetta hlyti bara að vera stífla eða eitthvað. En þegar mamma var búin að veiða það upp úr mér að ég væri farin að æla úr verkjum þá kom hún og skutlaði mér upp á slysó. Þar var ég eiginlega tekin strax inn,,undur og stórmerki gerast enn.  Ég þurfti að bíða að vísu í einn og hálfann tíma eftir því að læknirinn skoðaði mig og þegar hann gerði það þá sagði hann mér að hann grunaði að þetta væri botnlangabólga. Svo að ég fékk morfín í handlegginn og svo var lagt af stað með sjúkrabíl upp á lansann til að láta skurðlækninn líta á mig. (eru engir skurðlæknar á borgarspítalanum?)  Þegar ég kem á lansann þá taka yndislegustu hjúkkur í heimi á móti mér. Mér leið bara eins og blóma í eggi að vísu eggi með botnlangabólgu en samt.  Svo kemur læknir og skoðar mig og hann kallar til skurðlækni sem kemur og potar í mig. Þegar skurðlæknirinn var búinn að pota fullt og meiða mig fullt þá segir hann já þetta er örugglega botnlanginn. Svo var ég látin skrifa undir einhver skjöl og svo var farið með mig á skurðarstofuna. Þar sem alveg yndislegar konur tóku á móti mér. Mér finnst það svo sætt að það skuli vera alveg heil manneskja sem er þarna bara til að halda í höndina á manni á meðan maður sofnar.

Þegar ég vaknaði þá komu enn fleiri yndislegar hjúkkur að hugsa um mig, þær alveg þeittust í kringum mig bjóðandi mér verkjalyf og svona svampstauta til að sjúga. Ég að vísu neitaði verkjalyfunum ég meina ég var laus við botnlangann svo að nokkrir saumar voru ekkert svo mikið að bögga mig. En þær þráuðust við svo á endanum þáði ég íbúfen í æð svona bara eiginlega vegna peer pressure en þær vildu mér ekkert nema vel. Svo koma aðrar yndislegar hjúkkur og sækja mig til að fara með mig niður á deild enn þær fá ekki að fara með mig fyrr en vöknunarhjúkkurnar voru pottþétt búnar að koma því til skila hvað ég hefði nú verið dugleg að vakna og að ég hefði neitað verkjalyfjum svo að ef að ég myndi biðja um þau þá yrðu mér gefin þau. Mér leið eins og ég hefði fengið gullstjörnu í kladdann eitthvað rosalega stolt af mér fyrir að vakna þó að ég hafi nú gert það alveg sjálf í 31 ár. Þegar ég kom niður á deild þá var ég viss um það að það færi bráðum að koma einhver axarmorðingji eða að einhver kæmi niður úr loftræstingunni til að bjarga mér vegna þess að það væri verið að gera ólöglegar heilaskurðaðgerðir þarna. Því að ég hef aldrei hitt jafnmikið af yndislegu fólki á ævinni. Það voru barasta allir nice.  Ég svaf með köflum þar til um morguninn og þá kom til mín hópur af læknum sem voru jafn æðislegir og hjúkkurnar og þau sögðu mér að fyrst að ég hefði verið svona dugleg að koma mér á fætur þá mætti ég fara heim þrátt fyrir það að ég væri að drepast í hálsinum því að það gæti bara verið eftir slöngurnar. Svo að ég fór heim og dundaði mér við að naglalakka mig aftur og svona ryksugaði og eitthvað en það er bara eitthvað ekki í lagi ég er eitthvað svo móð. Svo að ég hringi í mömmu og bið hana um að koma með asmapúst handa mér sem ég vissi að hún átti heima. Mamma kom ekki með pústið en hún fór með mig aftur á lansann og þar skoðaði mig fyrsti læknirinn sem mér líkaði ekki við á lansanum. Hún var þessu týpa sem er alveg þrettán kíló svo að þegar manneskja labbar inn nýkomin úr aðgerð og alltof þung þá náttúrulega er hún með blóðtappa í lunga. Hún tók blóð úr slagæð og það sagði henni að ég væri líkleg. Svo að ég var lögð inn aftur, ekki svo glöð með það. En hjúkkurnar voru enn yndislegar svo var mér bara gefin svefnlyf svo að ég svaf til morguns. Og fékk það svona surprise þá var læknirinn sem sá um mig fyrst komin á vakt og hann er yndislegur. Svo að hlustaði mig og sagði við mig veistu ég held að þetta sé bara vatn í lungunum á þér en við verðum að samt að taka mynd af lungunum á þér svona til að vera viss. Ég var rosa glöð með það og innst inni þá vildi ég svo innilega sanna það að þessi 13 kílóa hefði rangt fyrir sér að þó að ég hefði verið með blóðtappa þá hef ég örugglega óskað hann í burtu. Svo að ég fer í svona skuggamyndatöku þá fær maður svona skuggaefni í æð og svo taka einhverjar konur myndir af æðunum í lungunum á manni(by the way þær voru líka voða nice) Hafið þið einhvern tímann reynt að standa ykkur vel á röngenmynd???? Ég gerði mitt besta. Svo er farið með mig aftur niður á bráðamóttöku og ég þarf að bíða og bíða eftir því að myndirnar séu framkallaðar svo kemur góði læknirinn með bros á vör og segir þú ert ekki með blóðtappa. Svo að hann gefur mér þvagrásarlyf, lætur mig pissa nokkrum sinnum og sendir mig heim með lyfseðil upp á asmapúst og fúkkalyf. Arna kom og sótti mig og við fórum að fá okkur að borða sem er mjög gott að gera þegar maður er búin að fá tvær máltíðir á þremur dögum. Svo skelltum við okkur í apótek og svo var farið með mig heim og mér var eitthvað svo heitt en það var sól svo að ég pældi ekkert meira í því og lagði mig. Svo vakna ég einhverjum tímum seinna og þá er mér enn svo heitt en það er eðlilegt þegar maður vaknar stundum. Svo að ég pæli ekkert meira í því fyrr en ég lít óvart í spegil þegar ég er eitthvað að vesenast í eldhúsinu. Og við mér blasti fílamaðurinn ég var öll bólgin og rauð svo að ég fór að skoða restina af mér og ég sé að ég er þakin rauðum upphleyptum flekkjum. Þannig að ég hringi niður á lansa og svo í mömmu og hún kemur og skutlar mér enn aftur niður á lansa. Þegar ég kem niður á lansa þá versnar mér endalaust mamma gat bókstaflega horft á mig verða fjólubláa í framan og hitinn ég var að kafna. En heppin ég læknirinn minn var enn á vakt og alltaf jafn yndislegur og hann sagði mér að ég væri með ofnæmi ég fór að hlæja og sagði surprise. En þá sagði hann mér að ég væri örugglega með ofnæmi fyrir skuggalyfinu sem mér var gefið fyrr um daginn vegna þess að ónefndur læknir var viss um að ég væri með blóðtappa...........gleði.

Svo að læknirinn minn sem ég elska og dái gaf mér tvær sterasprautur í æð. Skrifaði upp á endalaust af steratöflum nota bene ég varð að taka átta stykki í morgunmat. En þegar ég labbaði út af bráðamóttökunni þá mætti ég 13 kílóa lækninum sem vildi endilega fá að vita hvort að ég hefði verið með blóðtappa og ég skammast mín ekkert að segja það að ekki bara hefði ég ekki verið með blóðtappa heldur hefði ég fengið ofnæmisviðbrögð af myndatökunni. ( ég held að ég hafi ekkert að hjálpa upp á daginn hjá henni en mér er sama.) Það var ég sem leit út eins og fílamaðurinn. Þannig að núna þarf hún gunnsa sín að taka einhverjar tuttugu töflur á dag bara til að virka. Ekki svo gaman að vera ég akkúrat núna.  

Ggggrrrrrr ok það hljóta að vera einhver lög um það hversu óheppin manneskja má vera á einu ári.

Ok  here goes ég vakna upp á aðfaranótt mánudags með magapínu. Og sama hvað ég geri ég losna ekki við magapínuna svo að ég enda með því að hringja í mömmu og biðja hana um að fara í apótek og kaupa handa mér laxerandi því að ég var alveg viss um það að þetta hlyti bara að vera stífla eða eitthvað. En þegar mamma var búin að veiða það upp úr mér að ég væri farin að æla úr verkjum þá kom hún og skutlaði mér upp á slysó. Þar var ég eiginlega tekin strax inn,,undur og stórmerki gerast enn.  Ég þurfti að bíða að vísu í einn og hálfann tíma eftir því að læknirinn skoðaði mig og þegar hann gerði það þá sagði hann mér að hann grunaði að þetta væri botnlangabólga. Svo að ég fékk morfín í handlegginn og svo var lagt af stað með sjúkrabíl upp á lansann til að láta skurðlækninn líta á mig. (eru engir skurðlæknar á borgarspítalanum?)  Þegar ég kem á lansann þá taka yndislegustu hjúkkur í heimi á móti mér. Mér leið bara eins og blóma í eggi að vísu eggi með botnlangabólgu en samt.  Svo kemur læknir og skoðar mig og hann kallar til skurðlækni sem kemur og potar í mig. Þegar skurðlæknirinn var búinn að pota fullt og meiða mig fullt þá segir hann já þetta er örugglega botnlanginn. Svo var ég látin skrifa undir einhver skjöl og svo var farið með mig á skurðarstofuna. Þar sem alveg yndislegar konur tóku á móti mér. Mér finnst það svo sætt að það skuli vera alveg heil manneskja sem er þarna bara til að halda í höndina á manni á meðan maður sofnar.

Þegar ég vaknaði þá komu enn fleiri yndislegar hjúkkur að hugsa um mig, þær alveg þeittust í kringum mig bjóðandi mér verkjalyf og svona svampstauta til að sjúga. Ég að vísu neitaði verkjalyfunum ég meina ég var laus við botnlangann svo að nokkrir saumar voru ekkert svo mikið að bögga mig. En þær þráuðust við svo á endanum þáði ég íbúfen í æð svona bara eiginlega vegna peer pressure en þær vildu mér ekkert nema vel. Svo koma aðrar yndislegar hjúkkur og sækja mig til að fara með mig niður á deild enn þær fá ekki að fara með mig fyrr en vöknunarhjúkkurnar voru pottþétt búnar að koma því til skila hvað ég hefði nú verið dugleg að vakna og að ég hefði neitað verkjalyfjum svo að ef að ég myndi biðja um þau þá yrðu mér gefin þau. Mér leið eins og ég hefði fengið gullstjörnu í kladdann eitthvað rosalega stolt af mér fyrir að vakna þó að ég hafi nú gert það alveg sjálf í 31 ár. Þegar ég kom niður á deild þá var ég viss um það að það færi bráðum að koma einhver axarmorðingji eða að einhver kæmi niður úr loftræstingunni til að bjarga mér vegna þess að það væri verið að gera ólöglegar heilaskurðaðgerðir þarna. Því að ég hef aldrei hitt jafnmikið af yndislegu fólki á ævinni. Það voru barasta allir nice.  Ég svaf með köflum þar til um morguninn og þá kom til mín hópur af læknum sem voru jafn æðislegir og hjúkkurnar og þau sögðu mér að fyrst að ég hefði verið svona dugleg að koma mér á fætur þá mætti ég fara heim þrátt fyrir það að ég væri að drepast í hálsinum því að það gæti bara verið eftir slöngurnar. Svo að ég fór heim og dundaði mér við að naglalakka mig aftur og svona ryksugaði og eitthvað en það er bara eitthvað ekki í lagi ég er eitthvað svo móð. Svo að ég hringi í mömmu og bið hana um að koma með asmapúst handa mér sem ég vissi að hún átti heima. Mamma kom ekki með pústið en hún fór með mig aftur á lansann og þar skoðaði mig fyrsti læknirinn sem mér líkaði ekki við á lansanum. Hún var þessu týpa sem er alveg þrettán kíló svo að þegar manneskja labbar inn nýkomin úr aðgerð og alltof þung þá náttúrulega er hún með blóðtappa í lunga. Hún tók blóð úr slagæð og það sagði henni að ég væri líkleg. Svo að ég var lögð inn aftur, ekki svo glöð með það. En hjúkkurnar voru enn yndislegar svo var mér bara gefin svefnlyf svo að ég svaf til morguns. Og fékk það svona surprise þá var læknirinn sem sá um mig fyrst komin á vakt og hann er yndislegur. Svo að hlustaði mig og sagði við mig veistu ég held að þetta sé bara vatn í lungunum á þér en við verðum að samt að taka mynd af lungunum á þér svona til að vera viss. Ég var rosa glöð með það og innst inni þá vildi ég svo innilega sanna það að þessi 13 kílóa hefði rangt fyrir sér að þó að ég hefði verið með blóðtappa þá hef ég örugglega óskað hann í burtu. Svo að ég fer í svona skuggamyndatöku þá fær maður svona skuggaefni í æð og svo taka einhverjar konur myndir af æðunum í lungunum á manni(by the way þær voru líka voða nice) Hafið þið einhvern tímann reynt að standa ykkur vel á röngenmynd???? Ég gerði mitt besta. Svo er farið með mig aftur niður á bráðamóttöku og ég þarf að bíða og bíða eftir því að myndirnar séu framkallaðar svo kemur góði læknirinn með bros á vör og segir þú ert ekki með blóðtappa. Svo að hann gefur mér þvagrásarlyf, lætur mig pissa nokkrum sinnum og sendir mig heim með lyfseðil upp á asmapúst og fúkkalyf. Arna kom og sótti mig og við fórum að fá okkur að borða sem er mjög gott að gera þegar maður er búin að fá tvær máltíðir á þremur dögum. Svo skelltum við okkur í apótek og svo var farið með mig heim og mér var eitthvað svo heitt en það var sól svo að ég pældi ekkert meira í því og lagði mig. Svo vakna ég einhverjum tímum seinna og þá er mér enn svo heitt en það er eðlilegt þegar maður vaknar stundum. Svo að ég pæli ekkert meira í því fyrr en ég lít óvart í spegil þegar ég er eitthvað að vesenast í eldhúsinu. Og við mér blasti fílamaðurinn ég var öll bólgin og rauð svo að ég fór að skoða restina af mér og ég sé að ég er þakin rauðum upphleyptum flekkjum. Þannig að ég hringi niður á lansa og svo í mömmu og hún kemur og skutlar mér enn aftur niður á lansa. Þegar ég kem niður á lansa þá versnar mér endalaust mamma gat bókstaflega horft á mig verða fjólubláa í framan og hitinn ég var að kafna. En heppin ég læknirinn minn var enn á vakt og alltaf jafn yndislegur og hann sagði mér að ég væri með ofnæmi ég fór að hlæja og sagði surprise. En þá sagði hann mér að ég væri örugglega með ofnæmi fyrir skuggalyfinu sem mér var gefið fyrr um daginn vegna þess að ónefndur læknir var viss um að ég væri með blóðtappa...........gleði.

Svo að læknirinn minn sem ég elska og dái gaf mér tvær sterasprautur í æð. Skrifaði upp á endalaust af steratöflum nota bene ég varð að taka átta stykki í morgunmat. En þegar ég labbaði út af bráðamóttökunni þá mætti ég 13 kílóa lækninum sem vildi endilega fá að vita hvort að ég hefði verið með blóðtappa og ég skammast mín ekkert að segja það að ekki bara hefði ég ekki verið með blóðtappa heldur hefði ég fengið ofnæmisviðbrögð af myndatökunni. ( ég held að ég hafi ekkert að hjálpa upp á daginn hjá henni en mér er sama.) Það var ég sem leit út eins og fílamaðurinn. Þannig að núna þarf hún gunnsa sín að taka einhverjar tuttugu töflur á dag bara til að virka. Ekki svo gaman að vera ég akkúrat nún

Ggggrrrrrr ok það hljóta að vera einhver lög um það hversu óheppin manneskja má vera á einu ári.

Ok  here goes ég vakna upp á aðfaranótt mánudags með magapínu. Og sama hvað ég geri ég losna ekki við magapínuna svo að ég enda með því að hringja í mömmu og biðja hana um að fara í apótek og kaupa handa mér laxerandi því að ég var alveg viss um það að þetta hlyti bara að vera stífla eða eitthvað. En þegar mamma var búin að veiða það upp úr mér að ég væri farin að æla úr verkjum þá kom hún og skutlaði mér upp á slysó. Þar var ég eiginlega tekin strax inn,,undur og stórmerki gerast enn.  Ég þurfti að bíða að vísu í einn og hálfann tíma eftir því að læknirinn skoðaði mig og þegar hann gerði það þá sagði hann mér að hann grunaði að þetta væri botnlangabólga. Svo að ég fékk morfín í handlegginn og svo var lagt af stað með sjúkrabíl upp á lansann til að láta skurðlækninn líta á mig. (eru engir skurðlæknar á borgarspítalanum?)  Þegar ég kem á lansann þá taka yndislegustu hjúkkur í heimi á móti mér. Mér leið bara eins og blóma í eggi að vísu eggi með botnlangabólgu en samt.  Svo kemur læknir og skoðar mig og hann kallar til skurðlækni sem kemur og potar í mig. Þegar skurðlæknirinn var búinn að pota fullt og meiða mig fullt þá segir hann já þetta er örugglega botnlanginn. Svo var ég látin skrifa undir einhver skjöl og svo var farið með mig á skurðarstofuna. Þar sem alveg yndislegar konur tóku á móti mér. Mér finnst það svo sætt að það skuli vera alveg heil manneskja sem er þarna bara til að halda í höndina á manni á meðan maður sofnar.

Þegar ég vaknaði þá komu enn fleiri yndislegar hjúkkur að hugsa um mig, þær alveg þeittust í kringum mig bjóðandi mér verkjalyf og svona svampstauta til að sjúga. Ég að vísu neitaði verkjalyfunum ég meina ég var laus við botnlangann svo að nokkrir saumar voru ekkert svo mikið að bögga mig. En þær þráuðust við svo á endanum þáði ég íbúfen í æð svona bara eiginlega vegna peer pressure en þær vildu mér ekkert nema vel. Svo koma aðrar yndislegar hjúkkur og sækja mig til að fara með mig niður á deild enn þær fá ekki að fara með mig fyrr en vöknunarhjúkkurnar voru pottþétt búnar að koma því til skila hvað ég hefði nú verið dugleg að vakna og að ég hefði neitað verkjalyfjum svo að ef að ég myndi biðja um þau þá yrðu mér gefin þau. Mér leið eins og ég hefði fengið gullstjörnu í kladdann eitthvað rosalega stolt af mér fyrir að vakna þó að ég hafi nú gert það alveg sjálf í 31 ár. Þegar ég kom niður á deild þá var ég viss um það að það færi bráðum að koma einhver axarmorðingji eða að einhver kæmi niður úr loftræstingunni til að bjarga mér vegna þess að það væri verið að gera ólöglegar heilaskurðaðgerðir þarna. Því að ég hef aldrei hitt jafnmikið af yndislegu fólki á ævinni. Það voru barasta allir nice.  Ég svaf með köflum þar til um morguninn og þá kom til mín hópur af læknum sem voru jafn æðislegir og hjúkkurnar og þau sögðu mér að fyrst að ég hefði verið svona dugleg að koma mér á fætur þá mætti ég fara heim þrátt fyrir það að ég væri að drepast í hálsinum því að það gæti bara verið eftir slöngurnar. Svo að ég fór heim og dundaði mér við að naglalakka mig aftur og svona ryksugaði og eitthvað en það er bara eitthvað ekki í lagi ég er eitthvað svo móð. Svo að ég hringi í mömmu og bið hana um að koma með asmapúst handa mér sem ég vissi að hún átti heima. Mamma kom ekki með pústið en hún fór með mig aftur á lansann og þar skoðaði mig fyrsti læknirinn sem mér líkaði ekki við á lansanum. Hún var þessu týpa sem er alveg þrettán kíló svo að þegar manneskja labbar inn nýkomin úr aðgerð og alltof þung þá náttúrulega er hún með blóðtappa í lunga. Hún tók blóð úr slagæð og það sagði henni að ég væri líkleg. Svo að ég var lögð inn aftur, ekki svo glöð með það. En hjúkkurnar voru enn yndislegar svo var mér bara gefin svefnlyf svo að ég svaf til morguns. Og fékk það svona surprise þá var læknirinn sem sá um mig fyrst komin á vakt og hann er yndislegur. Svo að hlustaði mig og sagði við mig veistu ég held að þetta sé bara vatn í lungunum á þér en við verðum að samt að taka mynd af lungunum á þér svona til að vera viss. Ég var rosa glöð með það og innst inni þá vildi ég svo innilega sanna það að þessi 13 kílóa hefði rangt fyrir sér að þó að ég hefði verið með blóðtappa þá hef ég örugglega óskað hann í burtu. Svo að ég fer í svona skuggamyndatöku þá fær maður svona skuggaefni í æð og svo taka einhverjar konur myndir af æðunum í lungunum á manni(by the way þær voru líka voða nice) Hafið þið einhvern tímann reynt að standa ykkur vel á röngenmynd???? Ég gerði mitt besta. Svo er farið með mig aftur niður á bráðamóttöku og ég þarf að bíða og bíða eftir því að myndirnar séu framkallaðar svo kemur góði læknirinn með bros á vör og segir þú ert ekki með blóðtappa. Svo að hann gefur mér þvagrásarlyf, lætur mig pissa nokkrum sinnum og sendir mig heim með lyfseðil upp á asmapúst og fúkkalyf. Arna kom og sótti mig og við fórum að fá okkur að borða sem er mjög gott að gera þegar maður er búin að fá tvær máltíðir á þremur dögum. Svo skelltum við okkur í apótek og svo var farið með mig heim og mér var eitthvað svo heitt en það var sól svo að ég pældi ekkert meira í því og lagði mig. Svo vakna ég einhverjum tímum seinna og þá er mér enn svo heitt en það er eðlilegt þegar maður vaknar stundum. Svo að ég pæli ekkert meira í því fyrr en ég lít óvart í spegil þegar ég er eitthvað að vesenast í eldhúsinu. Og við mér blasti fílamaðurinn ég var öll bólgin og rauð svo að ég fór að skoða restina af mér og ég sé að ég er þakin rauðum upphleyptum flekkjum. Þannig að ég hringi niður á lansa og svo í mömmu og hún kemur og skutlar mér enn aftur niður á lansa. Þegar ég kem niður á lansa þá versnar mér endalaust mamma gat bókstaflega horft á mig verða fjólubláa í framan og hitinn ég var að kafna. En heppin ég læknirinn minn var enn á vakt og alltaf jafn yndislegur og hann sagði mér að ég væri með ofnæmi ég fór að hlæja og sagði surprise. En þá sagði hann mér að ég væri örugglega með ofnæmi fyrir skuggalyfinu sem mér var gefið fyrr um daginn vegna þess að ónefndur læknir var viss um að ég væri með blóðtappa...........gleði.

Svo að læknirinn minn sem ég elska og dái gaf mér tvær sterasprautur í æð. Skrifaði upp á endalaust af steratöflum nota bene ég varð að taka átta stykki í morgunmat. En þegar ég labbaði út af bráðamóttökunni þá mætti ég 13 kílóa lækninum sem vildi endilega fá að vita hvort að ég hefði verið með blóðtappa og ég skammast mín ekkert að segja það að ekki bara hefði ég ekki verið með blóðtappa heldur hefði ég fengið ofnæmisviðbrögð af myndatökunni. ( ég held að ég hafi ekkert að hjálpa upp á daginn hjá henni en mér er sama.) Það var ég sem leit út eins og fílamaðurinn. Þannig að núna þarf hún gunnsa sín að taka einhverjar tuttugu töflur á dag bara til að virka. Ekki svo gaman að vera ég akkúrat núna.

 Ok here goes þið sem lesið þetta reglulega þá vitið þið það að þegar það kemur miðvikudagur þá blogga ég um undrið sem er shane. Ég vildi óska þess að ég gæti sagt ykkur hvernig mér líður þegar ég sé hana en það yrði meiriháttar hætta að mér yrði hent út af blogginu fyrir klám. Þegar hún er á skjánnum þá verð ég andstutt og mig langar til að eiga hana............I am bordering on obsessive and I know it. Það er bara ekki hægt annað en að elska hana með þessar hendur, þessi augu og þetta hustler bros. Vá she completely floores me when she smiles... Og ég veit að það eru villur í enskunni minni og það er alveg í góðu.

at first you are a kid, you dream of having special powers, you fantasize yourself out of this world. A small stream becomes a raging river that you have to cross to save somone. You dream of saving the day and you dream of being someone else in another world. You dream of being someone that doesnt need to dream as a way out. Then comes puberty and you feel wild, young and horny with a devil may care attitude. Every thing feels new becouse you are hopped up on hormones that are working overtime in your body. Everything is sensuous, you spent hours fantasizing touching someone, sometimes anyone. Little things make you insane I remember falling for a guy becouse he had such great big hands and I wanted them on my body. I fell for another becouse I loved the way his neck connected to his body. That curve, that little hole that forms just below the neck it just begged to be kissed. But then I had men and I lived life and little by little I felt less alive. Everything feels like its getting old. My childhood heroes are getting fat, bold and some even might be getting on that "depends" stage.(for those who dont understand depends its adult diapers.)  People who I thought would be forever are starting to show signs of the opposite. Everything wilts, everything dies
I need to be a person who doesnt need to dream, I need my life to be a dream.

Ok þið sem þekkið mig vitið nú að það er erfitt að láta hana gunnsu littlu fá tilfelli en núna þá er ég að missa það af reiði og pirring. Ég er meira segja búin að reyna að sitja á mér og þess vegna er ég að skrifa um þetta núna svona seint. Ég hef alltaf unnið mína vinnu og borgað mína skatta og verið heiðarlegur borgari þessa lands. Og helv... tryggingarstofnunin er ekki búin að meta málið mitt, þó að ég hefði sótt um á réttum tíma og allt. En þar sem þessir hlutir geta gerst þá átti féló að taka við mér um þessi mánaðarmót en þar sem ég var of launahá um síðustu mánaðamót þá fæ ég ekkert. EKKERT........Og þó að ég hafi fengið restina af því sem ég átti inni hjá lögreglustöðinni um síðustu mánaðarmót, það sagði mér engin að þetta gæti gerst svo að ég var ekki beint að spara þennan 130 þús kall sem ég fékk. Ég er svo reið að mig langar til að taka svona postal æði á þessar stofnanir og ef ég ætti riffil þá myndi ég örugglega reyna það. Ég meina ég er að sækja um endurhæfingarlífeyrir vegna þess að ég er biluð á geði svo að gangi þeim vel að dæma mig.....reyndar er þetta ekkert svo slæm hugmynd.  Fangar fara frítt í skóla og það er sturta inn á herberginu þeirra sem er meira en ég fæ og þar sem ég er svo biluð að ég get ekkert átt eðlilegt líf hvort eð er svo að það myndi ekkert vera svo slæmt að sitja af sér nokkur ár. Svo þegar ég er búin að fá nóg af því þá gæti ég sótt um helgarpassa vegna þess að ég er svo stillt. Það er spurningin á ég að halda áfram að hamast við að reyna að vera í þjóðfélaginu og vera einhvers virði eða á ég að missa það endanlega og enda í fangelsi og fá fullt af fríðindum vegna þess að ég er svo stilltur fangi????
Gunnsan kveður alveg ofsa pirruð á öllu og þá sérstaklega ríkinu og stofnunum.
Í HVAÐ ER ÉG BÚIN AÐ VERA BORGA SKATTA SÍÐAN ÉG VAR KRAKKI????

 BREATH OUT SO I CAN BREATHE YOU IN............................
Ég er svo skotin í shane það er orðið fáranlegt, þetta er karakter í sjónvarpsþætti og ég er eins og ég 13 að horfa á lost boys og fann í fyrsta skiptið fyrir svona alvarlegu kitli við að sjá einhvern. Mig langar til að týna mér í henni.

       Ég er kannski að fara í sumarbústað um næstu helgi. Mig hlakkar svo til að liggja í pottinum og sleikja rigninguna(þetta er enn ísland) og fá frí frá höfuðborginni.

    Gellan fór og keypti sér gleraugu um daginn í búðinni augastaður og viti menn þau kostuðu ekki svo marga peninga. Reyndar bara 11500 peninga og það var svo gott að geta keypt sér eitthvað sem manni bráðvantaði án þess að þurfa að sleppa því að borða þennan mánuðinn. Svo að ég segji bara viva samkeppni og ég skora á alla sem vantar gleraugu að versla við þessa líka snilldarbúð. Ég fór í þessa sem er í hamraborginni á brúnni í lyfju.